Żelazo w żelazokrzemie otrzymuje się z opiłków stalowych dodawanych do wsadu piecowego. Zgodnie ze standardami jakości żelazokrzemu, do wytapiania można stosować wyłącznie standardowe wióry stali węglowej. Dodawanie wiórów ze stali stopowej, w tym stali nierdzewnej, stali wysokochromowej i stali wysokomanganowej, jest niedozwolone. Zatem wytapianie żelazokrzemu przy użyciu skrawków stali stopowej nieuchronnie doprowadzi do powstania odpadów. Ponadto stosowanie złomu żelaznego jest zabronione ze względu na wysoką zawartość fosforu. Do wytapiania żelazokrzemu nie wolno używać wiórów metali nieżelaznych takich jak miedź i aluminium. Aby zachować jakość produktu końcowego, w procesie wytapiania można stosować wyłącznie opiłki stalowe wykonane ze zwykłej stali węglowej.
Nie należy stosować opiłek stalowych o dużym stopniu zanieczyszczenia rdzą, gdyż spowoduje to wzrost ilości zanieczyszczeń i utrudni kontrolę zawartości żelaza w procesie wytapiania. Ponadto wełna stalowa o wysokim stopniu zanieczyszczenia rdzą ma zmniejszoną wytrzymałość i znaczną ilość proszku, co może negatywnie wpływać na przepuszczalność powietrza z powierzchni materiału po jego wprowadzeniu do pieca. W związku z tym zawartość żelaza w opiłkach stalowych musi przekraczać 95%, powierzchnia musi być czysta i nie może zawierać znaczących zanieczyszczeń.
Ważne jest, aby długość stalowych skrawków nie była nadmierna, aby zapobiec nierównemu mieszaniu i zatykaniu rury zasilającej. Długie wióry stalowe mogą również powodować nierównomierne obciążenie materiału pieca, co może wpływać na nierównowagę obciążenia trójfazowego. Dlatego zaleca się określenie, że długość opiłków stalowych nie powinna przekraczać 100 milimetrów.